DIETOTERAPIA

To najskuteczniejsza metoda nie tylko w procesie odchudzania – w walce
ze zbędnymi kilogramami, ale także podczas leczenia schorzeń dietozależnych. Nie jest żadnym novum. Od lat, w wielu zakątkach świata ludzie leczą problemy zdrowotne za pomocą właściwie dobranej, indywidualnie dopasowanej diety. Mądrym odżywianiem.

Jest to najskuteczniejsza i najbezpieczniejsza – bo naturalna – metoda leczenia.

Bez względu na problem, z jakim się zmagasz, odpowiednio dobrana dieta pomoże Ci nie tylko zniwelować objawy, ale też – w wielu przypadkach – zwalczyć przyczynę dolegliwości. Najważniejsze jest jednak to, że dietoterapia nie jest i nie powinna być traktowana jak ostatnia deska ratunku, gdy medycyna konwencjonalna zawiodła, ale wręcz jako pierwszy, niezbędny krok podejmowany w trakcie powrotu do zdrowia.

Metoda skierowane jest więc nie tylko dla osób, które zmagają się z nadwagą, próbują schudnąć, ale do każdego, kto nie cieszy się pełnią zdrowia, a nawet jeśli czuje się dobrze, pragnie czuć się jeszcze lepiej:

– osoby z nadwagą lub niedowagą

– osoby cierpiące na zaburzenia odżywiania (bulimia, anoreksja)

– osoby zmagające się z chorobami degeneracyjnymi i współczesnymi chorobami cywilizacyjnymi, takimi jak np. ADHD, alkoholizm, ataksja, zaburzenia równowagi, autyzm, bezpłodność, bóle mięśni, bóle kości, osteoporoza, choroba Parkinsona, choroby neurologiczne (demencja starcza, Alzheimer, schizofrenia), choroby serca, ciągłe przeziębienia, depresja, głód słodyczy, migreny, napady padaczkowe, nietolerancja nabiału, nowotwory, nudności, opóźniony wzrost, pokrzywka/ wysypka poronienia, schorzenia autoimmunologiczne (cukrzyca, zapalenie tarczycy, Hashimoto, reumatoidalne zapalenie stawów, łysienie plackowate, toczeń, bielactwo), stany lękowe, stwardnienie zanikowe boczne, zaburzenia świadomości, zaburzenia trawienia (gazy, wzdęcia, biegunka, zaparcia, ucisk w żołądku itd.), zespół jelita drażliwego, złe wchłanianie substancji odżywczych.

– osoby zainteresowane zdrowym, odpowiedzialnym żywieniem i stylem życia

– osoby uzależnione od używek, substancji psychoaktywnych itp., które pragną pozbyć się nałogu

– osoby dbające o kondycje, sportowcy

– rodzice zaniepokojeni nawykami żywieniowymi swoich dzieci

– osoby z odpowiednią wagą, ale pozbawione energii i chęci do życia, potrzebujące zmian i pomocy w ich dokonaniu

– osoby z alergiami pokarmowymi.

 

Jeśli dotychczas nie stwierdzono u Ciebie żadnej przewlekłej choroby,
ale odczuwasz dolegliwości, których być nie powinno, zapoznaj się
z poniższymi informacjami. Być może sam odkryjesz przyczynę takiego stanu rzeczy.


CHOROBA HASHIMOTO :

Niestety, rzadko diagnozowana na pierwszy rzut oka i pomimo, iż pacjent
ma typowe objawy przez długie lata, wcale o tym nie wie. Choroba ta może dawać piętnaście różnych objawów, a my chodzimy od lekarza, do lekarza
i nadal nie wiemy, jak sobie pomóc. Hashimoto, to choroba autoimmunolo-giczna, a to oznacza, że układ odpornościowy atakuje własne tkanki organizmu. Jest to przewlekłe zapalnie tarczycy i dotyczy to nawet 80% wszystkich chorych na tarczycę. Do choroby tej dochodzi w momencie zbiegu kilku czynników. Według Doktora Alessio Fasano muszą wystąpić trzy:

  1. trzeba posiadać określone geny, poprzez które dana osoba będzie podatna na tę chorobę autoimmunologiczną
  2. muszą wystąpić określone czynniki wyzwalające chorobę, które urucha-miają ekspresję genów
  3. zespół nieszczelnego jelita (popularnie przeciekające jelito), który zaburza zdolność układu odpornościowego do autoregulacji i jest to chyba czynnik najważniejszy.

Osoba z tzw. nieszczelnym jelitem, która zetknie się z czynnikami wyzwalającymi chorobę, ale nie posiada genu choroby, nie musi martwić się
o wystąpienie u niej Hashimoto. W takim wypadku nie wystąpią żadne objawy lub po prostu pojawi się inna choroba autoimmunologiczna, uzależniona od predyspozycji. Najnowsze badania donoszą, że taką reakcję autoimmunologiczną da się cofnąć, jeśli wyeliminuje się jeden z trzech czynników, który u danej osoby zaistniał. Jest też druga strona tegoż medalu. Osoba, u której zdiagnozowano chorobę Hashimoto, jest bardziej narażona
na inne choroby autoimmunologiczne, w tym cukrzycę typu 1, stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów, celiakię, chorobę Leśniowskiego-Crohna, toczeń rumieniowaty układowy, bielactwo nabyte, chorobę Addisona, niedokrwistość złośliwą i wiele innych. Właśnie dlatego, że każdą z tych chorób wyzwala ten sam mechanizm! Ta reakcja autoimmunologiczna może postępować – gdy układ odpornościowy zaczął atak na jeden narząd, może również dojść do ataku na inne organy.

Postawienie jednoznacznej diagnozy jest trudne, gdyż wiele objawów związanych z tarczycą, to symptomy niespecyficzne, dlatego też lekceważymy je w początkowych stadiach choroby. Nie rzadko pacjenci usłyszą od lekarza, że mają depresję, stresują się lub cierpią na stany lękowe, a zaburzenia czynności tarczycy nie są nawet brane pod uwagę.

 

Tu pozwolę sobie wymienić szereg objawów, które powinny zwrócić naszą uwagę, na nasze zdrowie:

– apatia

-bezpłodność

– bladość skóry

– brak rzęs / lub ich przerzedzenie na dolnej powiece

– bóle mięśni / bóle stawów

– depresja

– kłopoty z pamięcią

– lęk

– niska temperatura ciała

– nocne poty

– migreny

– obfite krwawienia miesięczne

– opuchnięta twarz

– problemy z koncentracją

– przybieranie na wadze lub trudności z utratą wagi

– refluks

– sucha skóra i włosy

– utrata lub przerzedzenie włosów

– utrata włosów na zewnętrznych końcówkach brwi

– zaburzenia snu i / lub bezsenność

– zadyszka przy niewielkim wysiłku

– zatrzymanie wody w organizmie

– zatwardzenia

– zawroty głowy

– zimne stopy i dłonie

– zmęczenie lub osłabienie

– zmniejszone pocenie się

 

Jakie czynniki mogą wywołać chorobę Hashimoto?

  • Leki
  • Pestycydy
  • Goitrogeny
  • Promieniowanie
  • Operacje
  • Niedobór hormonu wzrostu
  • Nadmiar jodu
  • Niski poziom progesteronu
  • Choroby nerek i wątroby
  • Metale ciężkie
  • Chemioterapia
  • Papierosy / alkohol
  • Cukrzyca / niedobór składników odżywczych / nadwaga”

(Źródło: David Browstein,Overcoming Thyroid Disorders, www.DrBrown-Stein.com).

 

INSULINOOPORNOŚĆ  – BEZ ZMIANY DIETY NIE MOŻNA LICZYĆ NA CUDOWNE OZDROWIENIE

Masz częste spadki energii?

Przybierasz na wadze, mimo stosowania diet i jedząc niewiele?

Masz częstą ochotę na coś słodkiego, a po zjedzeniu czujesz się ospała/-y?

To może być insulinooporność !!!

 

Jest to stan, w którym tkanki mają obniżoną wrażliwość na działanie insuliny, czyli hormonu odpowiedzialnego m.in. za regulację stężenia  glukozy. Wówczas poziom tejże glukozy może przyjmować nieprawidłowe wartości,
a taki przewlekły stan doprowadza do rozwoju cukrzycy typu 2. Zanim jednak do tego dojdzie,  organizm broniąc się, przez wiele lat powoduje hiperinsulinizm, który niestety również jest stanem chorobowym. Odpowiada on między innymi za TENDENCJĘ DO TYCIA, stłuszczenie wątroby, zaburzenia regulacji ciśnienia krwi, gospodarkę cholesterolem i pracę jajników.

NAJCZĘŚCIEJ WYSTĘPUJĄCE OBJAWY INSULINOOPORNOŚĆI
ORAZ HIPERINSULINEMII:

  • Nadmierna senność po posiłku (tym o przewadze węglowodanów).
  • Przyrost masy ciała (szczególnie w obrębie brzucha)
  • Spadki nastroju – bóle głowy- bóle stawów – uczucie zimna
  • Problemy z pamięcią i koncentracją- rozdrażnienie – mgła mózgowa
  • Ciemne plamy na skórze – ciągłe zmęczenie
  • Częste uczucie głodu w około 2-3 godziny po posiłku
  • Ciągoty do słodyczy – trudności ze zrzuceniem wagi

Co będzie dalej ?                           CUKRZYCA !!!

  1. Cukrzyca typu 1, powodowana niszczeniem komórek beta trzustki przez proces autoimmunologiczny, który został zapoczątkowany działaniem czynników wyzwalających (tzw. Środowiskowych) u osób, które mają predyspozycje genetyczne. W rozwoju tej choroby uczestniczą przeciwciała przeciw-wyspowe , które zazwyczaj pojawiają się nawet wiele lat przed wystąpieniem objawów cukrzycy, w tym czasie następuje stopniowa utrata możliwości wydzielniczych komórek beta trzustki prowadząca do jawnej cukrzycy, którą charakteryzuje bezwzględny niedobór insuliny.
  2. Cukrzyca typu 2. Jej najczęstsza postać, spowodowana postępującym upośledzeniem wydzielania insuliny w warunkach insulino oporności. Na jej zapadnięcie zdecydowanie wpływa rola środowiskowa, przede wszystkim – otyłość, zwłaszcza brzuszna, mała aktywność fizyczna.

CZY MOŻEMY WYLECZYĆ INSULINOOPORNOŚĆ ?

Najczęściej tak ! Większość pacjentów ma na to szansę !

Wszystko zależy od przyczyny jej pojawienia się. Jeżeli jest nią nieprawidłowy stylu życia, jak na przykład: siedzący tryb życia, nadmierna masa ciała, zła dieta, brak aktywności fizycznej, nadużycie alkoholu/innych używek, stres… to zazwyczaj poddaje się cofnięciu. Czasem wystarczy zmienić już sam niezdrowy styl życia, zrzucić parę kilo by przywrócić prawidłowe wyniki badań. Jeżeli do zachorowania doszło poprzez czynniki genetyczne
lub w wyniku innych chorób, zaburzeń, wówczas leczenie na pewno będzie trudniejsze. Szansę na poprawę ma jednak każdy. Pamiętać należy tylko o tym, że powrót do złych nawyków może przyczynić się do ponownego pojawienia się insulinooporności lub nasilenia się jej objawów.

Co jest główną przyczyną insulinooporności?

  • Czynnik genetyczny
  • Czynnik środowiskowy:

– otyłość / nadwaga

–  zła dieta, bogatokaloryczna, zasobna w cukier lub białą mąkę, tłuszcze trans, dania fast food, napoje gazowane, soki owocowe, głodówki lub diety niedoborowe

– zaburzenia snu

– używki / niektóre leki np. antykoncepcyjne

– nieregularny tryb życia

– nadmiar stresu

– starzenie się

– zbyt intensywne / zbyt częste treningi sportowe

Insulinooporność występuje przy chorobach tarczycy oraz chorobach autoimmunologicznych (niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, wole, Hashimoto, choroba Gravesa-Basedova), chorobach nadnerczy ( choroba Cushinga), przy zaburzeniach wątroby, nadciśnieniu, podwyższonym cholesterolu, otyłości, chorobach serca, PCOS, chorobach Alzheimera.

Nieleczona insulinooporność może doprowadzić do rozwoju cukrzycy typu 2, zespołu metabolicznego, choroby sercowo-naczyniowej, niealkoholowego stłuszczenia wątroby, zespołu policystycznych jajników, bezdechu nocnego, niektórych nowotworów, Alzheimera, zaburzeń krzepnięcia i wiele innych.

DIAGNOSTYKA
W diagnostyce insulinooporności wykorzystuje się kilka metod laboratoryjnych. Najprostsze badanie obejmuje ocenę glukozy i insuliny na czczo.

Doustny test tolerancji glukozy polega na pomiarze glukozy na czczo i po 120 minutach po podaniu doustnym 50 g lub 75 g glukozy. Jednocześnie wskazane jest wykonanie krzywej insulinowej, czyli jednoczesny pomiar poziomu insuliny, co da pełniejszy obraz kliniczny pacjenta.

Na podstawie tych dwóch parametrów można wyliczyć następujące wskaźniki:
– wskaźnik HOMA (HOMA-IR, ang. Homeostatic model assessment) oblicza się według wzoru: stężenie insuliny na czczo (mU/ml) × stężenie glukozy na czczo (mmol/l)/ 22,5, gdzie wartość powyżej 1 wskazuje na insulinooporność,

– wskaźnik QUICKI (ang. Quantitative insulin sensitivity check index) oblicza się według wzoru: 1/(log stężenie insuliny na czczo (μU/ml) + log stężenie glukozy na czczo (mmol/l), gdzie wartość poniżej 0,34 wskazuje na insulinooporność.

INSULINOOPORNOŚĆ – LECZENIE

Można leczyć ją farmakologicznie, jak na przykład stosując leki, które mają za zadanie uwrażliwić tkanki na insulinę (Metformina). Może ona jednak zmniejszyć poziom witaminy B12, dlatego też u tych pacjentów należy szczególnie go monitorować.

Najważniejsza i fundamentalna zmiana w leczeniu insulinooporności, to zmiana stylu życia i DIETOTERAPIA! Jeżeli insulinooporna jest osobą otyłą, leczenie zaczynamy od redukcji masy ciała.

5 KROKÓW DO WYLECZENIA INSULINOOPORNOŚCI:

  1. Spożywamy 3-5 posiłków dziennie, regularnie i bez podjadania po między.
  2. Spożywanie świeżych warzyw i produktów probiotycznych do każdego głównego posiłku.
  3. Zwracaj uwagę na indeks oraz ładunek glikemiczny.
  4. Ogranicz alkohol.
  5. Suplementuj odpowiednie szczepy bakterii probiotycznych, które zwiększają wrażliwość na insulinę, jak na przykład Lactobacillus rhamnosus GG.

 

 

O co ta afera z cukrem? (źródło: dr Tom O’Bryan Uszkodzenia autoimmunologiczne – ukryta przyczyna chorób, k. 89-90)

 

  • cukier zaburza równowagę mineralną w organizmie. wywołuje niedobór chromu i miedzi oraz utrudnia wchłanianie wapnia i magnezu. te minerały, a zwłaszcza chrom, są niezbędne dla wytwarzania przeciwciał.
  • cukier jest źródłem pokarmu dla komórek rakowych. wykryto związek spożycia cukru z rozwojem raka piersi, jajników, prostaty, odbytu, trzustki, dróg żółciowych, płuc, woreczka żółciowego i żołądka. produkcja przeciwciał do zwalczania tych nowotworów wyczerpuje układ odpornościowy.
  • cukier może wywołać wiele problemów z przewodem pokarmowowym, włączając w to jego zakwszenie, niestrawność, pogorszenie wchłaniania u pacjentów z chorobą jelit i zwiększenie ryzyka wystąpienia choroby crohna i wrzodzejącego zapalenia jelita grubego.
  • cukier wywołuje przedwczesne starzenie się. potrzeba coraz więcej przeciwciał, aby pozbyć się starzejących komórek.
  • cukier może wywołać takie choroby autoimmunologiczne jak artretyzm, astma i stwardnienie rozsiane.
  • cukier może zmniejszyć wrażliwość na insulinę, co prowadzi do podwyższonego poziomu insuliny we krwi, a następnie cukrzycy, która często jest chorobą autoimmunologiczną.
  • cukier może obniżyć poziom witaminy e, co może wywołać proces autoimmunologiczny.
  • wysokie spożycie cukru zwiększa ilość końcowych produktów zaawansowanej glikacji (cząstek, które łączą się z białkami i je uszkadzają).
  • cukier wywołuje alergie pokarmowe.
  • cukier może wywołać zatrucie ciążowe i może przyczynić się do rozwoju egzemy u dzieci.
  • cukier może wywołać miażdżycę i choroby układu krążenia.
  • cukier może uszkodzić strukturę twojego dna.
  • cukier może zmienić strukturę białek i wywołąć trwałą zmianę w sposobie funkcjonowania białek w twoim organizmie.
  • cukier może przyspieszyć starzenie się skóry przez zmianę struktury kolagenu.
  • cukier może wywować przewlekłą obturacyjną chorobę płuc.
  • cukier obniża skuteczność działania enzymów.
  • osoby z chorobą parkinsona spożywają większe ilości cukru.
  • cukier mże doprowadzić do powiększenia nerek i wytworzenia w nich patologicznych zmiman, takich jak kamienie nerkowe.
  • cukier może uszkodzić trzustkę i błony wyściełające naczynia włosowate.
  • cukier może wywołać bóle głowy, w tym migreny.
  • cukier może zwięszyć ryzyko wystąpienia dny moczanowej.
  • cukier może zwiększyć ryzyko wystąpienia choroby alzhemera.
  • dieta bogata w cukier zwiększa ilość wolnych rodników i stres oksydacyjny.
  • cukier negatywnie wpływa na skłąd elektrolitów w moczu.
  • cukier może spowolnić pracę nadnerczy.
  • cukier ma potencjał wywoływania nieprawidłowych procesów metabolicznych w zdrowych osobach i sprzyja rozwojowi przewlekłych chorób degeneracyjnych.
  • wysokie spożycie cukru grozi atakami epileptycznymi.
  • cukier podnosi ciśnienie krwi u osób otyłych.
  • cukier może wywołać śmierć komórkową.

cukier może wywołać choroby dziąseł.